Τρέξιμο: άθλημα μοναχικό ή με ομαδικό πνεύμα;

Το τρέξιμο είναι ένα ατομικό σπορ. Είναι για τους πλέον μυημένους και ενεργούς δρομείς, μία ιερή μυσταγωγία όπου μυαλό, ψυχή, σώμα μπλέκονται σε μία ατομικής διεργασία η οποία καταλήγει στην φυσική κίνηση.

          Όμως μετά από χρόνια εξέλιξης καθώς και συμπεράσματα αγώνων, νέα διδάγματα έρχονται να ταράξουν αυτή την ατομικότητα και τη μοναξιά του αθλήματος. Αν κάποιος θέλει να παραμείνει για χρόνια ενεργός και αποτελεσματικός δρομέας, χρειάζεται ομαδική προσπάθεια και στήριξη ώστε να επιτευχθούν οι προπονητικοί στόχοι.

           Ο δρομέας, κάθε επιπέδου πρέπει να έχει τρία πράγματα στο μυαλό του:

          1.         Τι είναι αυτό που τον εμπνέει και του δίνει κίνητρο;

                    Πολλοί δηλώνουν ότι το κίνητρο αυτό προέρχεται από τους δρομείς, οι οποίοι έχουν μέσω της δράσης τους και των αποτελεσμάτων τους προκαλέσει τον θαυμασμό και το δέος όλων μας. Αυτά τα πρότυπα αθλητών μας κάνουν να οραματιζόμαστε και να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Σε κάθε περίπτωση πέραν αυτών υπάρχουν πολλοί άλλοι οι οποίοι μπορούν να παίξουν τον ίδιο ρόλο. Ακόμη και οι δρομείς της διπλανής πόρτας, όταν έχουν πετύχει κάτι σημαντικό μπορούν να αποτελέσουν το κατάλληλο κίνητρο το οποίο θα μας ωθήσει να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Οι δρομείς αυτοί σίγουρα έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τα οποία μας κινούν τον ενδιαφέρον. Η προσήλωση στον σκοπό, η προπονητική πειθαρχία, η αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και η ικανότητα να μεταδίδουν ή να προκαλούν ευχάριστα συναισθήματα, όντας θετικοί και μη τοξικοί τύποι, αποτελούν σημαντικοί παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Άρα, την επόμενη φορά θα αισθάνεστε τα πόδια σας πολύ βαριά για να σας οδηγήσουν στο γήπεδο ή στο βουνό για προπόνηση, ας ανακαλέσετε στην μνήμη σας τέτοιους ανθρώπους.

            2.         Ψάξτε για ανθρώπους που μπορούν να σας κάνουν καλύτερο δρομέα

                      Δεν είναι μόνο οι καλύτεροι δρομείς εκείνοι που σε κάνουν καλύτερο. Σε μία ομαδική προπόνηση ακόμη και ο πιο αργός έχει την πολύτιμη συνεισφορά του στην ομάδα. Είναι εξαιρετικά κρίσιμο για κάποιον ο οποίος προπονείται για ένα μαραθώνιο να συνηθίσει σε έναν πιο αργό και σταθερό ρυθμό ο οποίος βοηθά τη δρομική οικονομία και την πιο ομαλή απορρόφηση του εβδομαδιαίου όγκου προπόνησης. Επομένως, η προσπάθεια είναι πιο αποτελεσματική όταν οι δρομείς μπορούν να προπονούνται ομαδικά, σαν ένα γκρουπ, το οποίο αναπτύσσει σχέσεις ψυχικής και νοητικής σύνδεσης, μεταξύ των μελών. Εκεί η προπόνηση ξεφεύγει από την απλή στόχευση και κατευθύνεται στην συνολική πρόοδο και βελτίωση ακόμη και σε τομείς διαφορετικούς για κάθε δρομέα.

            3.         Πνεύμα ομάδας ακόμη και όταν κάποιοι δεν τρέχουν

           

                       Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά το κομμάτι εκείνο της ομάδας το οποίο για κάποιο λόγο δεν τρέχει (π.χ τραυματισμό). Μπορεί να είναι φίλοι, οικογένεια, απλοί υποστηρικτές. Μπορεί ακόμη να είναι ο διατροφολόγος ή ο φυσιοθεραπευτής που συμβουλεύει και παρέχει υπηρεσίες που κρατούν υγιείς και δυνατούς. Σε κάθε περίπτωση, ακούγοντας αυτούς τους ανθρώπους να σε στηρίζουν και να σε μπιζάρουν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, σε σπρώχνουν να πας πιο μακριά. Είναι λοιπόν κι αυτοί μέρος της ομάδας που βοηθά τους στόχους να επιτυγχάνονται πιο εύκολα.

                     Στο τρέξιμο σίγουρα υπάρχει team spirit. Μπορεί να ισχύει σαν δόγμα η ρήση «αν θες να γίνει δρομέας μεγάλων αποστάσεων, πρέπει να μάθεις να προπονείσαι μόνος». Όμως, η ένταξη σε μία ομάδα κάνει την προπόνηση πιο διασκεδαστική και τους στόχους πιο εύκολο να κατακτηθούν.

             (Πηγή: https://www.runtastic.com/blog/en/running-as-a-team/)