Η άρνηση του δεδομένου

Ότι η χώρα μας φέρει βαθιά χωμένα στο DNA της σύνδρομα, το γνωρίζουμε.

Δύο σχεδόν αιώνες μετά την απελευθέρωσή της, ακόμη υπάρχουν φωνές που αναζητούν επαναστατική ταυτότητα και ταμπέλα σε κάθε τι που κάνουμε. Για πολλούς φαντάζει άγνωστο το γιατί, για κάποιους είναι δεδομένο.

Η αλήθεια βέβαια, δεν μπορεί να είναι μία και κοινή όσο το εφαλτήριο για να την κατακτήσουμε έχει δεξιό ή αριστερό πρόσημο. Είναι ένα ακόμη κατάλοιπο της ιστορίας, η οποία στην Ελλάδα είναι μεν μακραίωνη, γιατί δίνει δεύτερες ευκαιρίες. Στην Αριστερά έδωσε την δεύτερη ευκαιρία του εξαγνισμού των κριμάτων του εμφυλίου πολέμου όταν αιματοκύλησε την Ελλάδα. Στην Δεξιά δίνει ευκαιρία να συνέλθει από την αυτοκαταστροφική μανία της που οδηγεί σε αδιέξοδα, τα οποία λανθασμένα τείνει να τα λύσει η Αριστερά. 

Σε κάθε περίπτωση αυτές οι δεύτερες ευκαιρίες, δίνουν χρώμα στα γυαλιά της εθελούσιας τυφλότητας που ο κάθε Έλληνας χρησιμοποιεί στην πολιτική σκοπιά του. Όμως μέσα από όλες αυτές τις διαδικασίες ένα πράγμα δεν μπορεί κανένας Έλληνας να αρνηθεί. Το δεδομένο.

Δυο μέρες μετά την βομβιστική επίθεση κατά του πρώην Έλληνα Πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου κι ακόμα περιμένουμε κάποιους απ'  τους φέροντες ροζ γυαλιά να καταδικάσουν την εγκληματική αυτή πράξη. Όπως πριν κάποια χρόνια περιμέναμε από κάποιους γαλαζόμαυρους κύκλους να καταδικάσουν την επίθεση στον Φύσσα.

Όλες οι περιπτώσεις δεν είναι ίδιες, γιατί δεν είναι τα άτομα ίδια. Αλλά το γεγονός, ότι κάποιος αφαίρεσε ή επιχείρησε να αφαιρέσει μία ζωή, καθιστά δεδομένο ένα και μόνο πράγμα: σε μία ευνομούμενη πολιτεία, όπως θα έπρεπε να είμαστε, οφείλουμε να είμαστε όλοι σθεναρά πολέμιοι τέτοιων ενεργειών.

Δεν υπάρχει κακός και καλός φόνος. Υπάρχει απλά και μόνο φόνος. Προσπάθεια να ξυπνήσουν τα πρωτόγονα ανθρώπινα ένστικτα και να καταστρατηγήσουν τον ανθρωπισμό που η κοινωνία μας οφείλει να προβάλει ως συστατικό.

Κάθε προσπάθεια που κάνει κάποιος να υπερασπιστεί τον επίδοξο δολοφόνο και τρομοκράτη, μου θυμίζει τις ομηγύρεις των πυρήνων της Χ.Α που κόβουν βόλτες έξω απ' την Ευελπίδων να υπερασπιστούν τον Ρουπακιά.

Αν κάποιος απ' όλους αυτούς που ήταν θύματα, έβλαψε ή όχι το κοινωνικό σύνολο, εδώ είναι η δικαιοσύνη, οι νόμοι και το Σύνταγμα για να λογοδοτήσει.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οποιαδήποτε άλλη ενέργεια είναι άρνηση του δεδομένου και παραμύθιασμα τύπου Ρομπέν των Δασών.

Ειδικότερα όταν αυτοί που εκστασιασμένοι απολαμβάνουν και υποστηρίζουν τέτοιες ιστορίες, δεν απέχουν πολύ απ' την αναλγησία του Βάιλου του Νότιγχαμ.

Μην αναλώνεστε λοιπόν στα κοινωνικά δίκτυα σε σχολιασμούς, περί της δίκαιης ή μη επίθεσης κατά του Παπαδήμου. Αναφωνείστε όλοι μαζί το δίκαιο και το δικαίωμα στη ζωή. Όσο δεν υπάρχει θανατική ποινή για οποιοδήποτε έγκλημα, δεν νομιμοποιείται ηθικά ουδείς να αφαιρεί ανθρώπινες ζωές.